Het is mooi weer en ik heb heerlijk kunnen slapen. wel 12 uur achterelkaar. en dat is lang voor een ochtendmuis als ik. ben ik eindelijk 69 kilo bij 1.69m zijn we zwanger! 9 weken geleden liepen JJ en ik nog in het Limburgse land. Moedeloos voortslepende lichamen, niet springend om nu eindelijk aan het bevruchten-bezwangeren-bevallen-opvoeden verhaal te beginnen. en toch, binnen 2 weken was het raak! we hebben er veel grijnzen om gelaten. bij de 1e keer proberen al vet zwanger schieten. dat is toch een compliment aan ons, aanstaande ouders.

inmiddels plas ik braaf in blauwe flessen voor moedersvoormoeders, probeer ik met hulp van mijn dieetiste niet kolossaal aan te komen en toch het noodzakelijke te eten en te drinken, en heb ik op 20 april samen met mijn partner de eerste afspraak staan voor de verloskundige.

Al met al gaat het allemaal erg prima. op een paar kleine kwaaltjes na. en probeer ik mijn werk als projectmanager natuurlijk nog steeds goed uit te voeren, wat zeker gaat, maar zoveel schoteltjes in de lucht houden, afspraken nakomen en hard werken met deadlines in zicht wordt me af en toe te veel.

daarom ben ik in 2 weken al 2x ziek geweest.  moe en misselijk was ik toen. wat ik maar wat raar vind, want ik ben niet ziek toch. ik ben zwanger. zwanger van iets…
ik heb goede hoop dat het na 12 weken over is. en groot voordeel: ik heb nog steeds niet overgegegeven.

op dit web log zal ik regelmatig verslag doen!

Het is mooi weer en ik heb heerlijk kunnen slapen. wel 12 uur achterelkaar. en dat is lang voor een ochtendmuis als ik. ben ik eindelijk 69 kilo bij 1.69m zijn we zwanger! 9 weken geleden liepen JJ en ik nog in het Limburgse land. Moedeloos voortslepende lichamen, niet springend om nu eindelijk aan het bevruchten-bezwangeren-bevallen-opvoeden verhaal te beginnen. en toch, binnen 2 weken was het raak! we hebben er veel grijnzen om gelaten. bij de 1e keer proberen al vet zwanger schieten. dat is toch een compliment aan ons, aanstaande ouders.

inmiddels plas ik braaf in blauwe flessen voor moedersvoormoeders, probeer ik met hulp van mijn dieetiste niet kolossaal aan te komen en toch het noodzakelijke te eten en te drinken, en heb ik op 20 april samen met mijn partner de eerste afspraak staan voor de verloskundige.

Al met al gaat het allemaal erg prima. op een paar kleine kwaaltjes na. en probeer ik mijn werk als projectmanager natuurlijk nog steeds goed uit te voeren, wat zeker gaat, maar zoveel schoteltjes in de lucht houden, afspraken nakomen en hard werken met deadlines in zicht wordt me af en toe te veel.

daarom ben ik in 2 weken al 2x ziek geweest.  moe en misselijk was ik toen. wat ik maar wat raar vind, want ik ben niet ziek toch. ik ben zwanger. zwanger van iets…
ik heb goede hoop dat het na 12 weken over is. en groot voordeel: ik heb nog steeds niet overgegegeven.

op dit web log zal ik regelmatig verslag doen!

`En waar ik op vakantie van heb genoten (en na mij mijn vader en mijn vriend) is het luisterboek:
ALS GORT IN FRANKRIJK – AVONTUREN VAN EEN NEDERLANDSE WIJNBOER.
Dit is een aanrader en ontzettend leuk om naar te luisteren, je luistert de 7 ceedees in een ruk uit!
Toen wij thuiskwamen hebben wij dan ook nog eens de biologische LA TULIPE gekocht en JA!!!! die is ook heerlijk.
Meer info:ilja gort

Dit mailtje ontving ik van mijn vader naar aanleiding van zijn terugreis uit Duitsland.
Ik vind het zo leuk geschreven dat ik het jullie niet wil onthouden; lees, lach, huil en bewonder!

Beste Nynke, dank voor de uitnodiging, we bellen nog wel daarover.
De brieven uit Spanje waren leuk en onderhoudend, ik heb er echt
van genoten. Gisteren zijn we thuisgekomen van de fietsvakantie,
moe maar voldaan. Vooral de reis terug uit Nurnberg naar Mierlo
per openbaar vervoer onderschrijft de stelling dat openbaar vervoer
niet voor watjes is. Het eerste traject moest per glanzende ICE van
de Duiste spoorwegen worden afgelegd. Deze rijden op tijd, maar
staan slechts 90 seconden stil. Om dan binnen deze tijd vier fietsen
plus bagage naar binnen te wurmen valt niet mee. We hebben dan
ook maar tot groot ongenoegen van de conducteur een beroep
gedaan op de rode knop naast de deur teneinde de trein wat langer
staande te houden. In Frankfurt aangekomen vond men het noodzakelijk
om 3 minuten voor het vertrek de volgende trein niet van perron 4 maar
van 21 te laten vertrekken. Wij onmiddellijk op de fiets gesprongen
om deze afstand te overbruggen, hoort natuurlijk niet op een Duits
station, maar ook hier weer op tijd naar binnen. ‘s Nachts nog een
paar kerels de slaapcoupe uit moeten werken, de anderen sliepen ,maar
de volgende dag om acht uur reden wij het Koninkrijk der Nederlanden
binnen en wel te Enschede. De aanblik van de stad was onvergetelijk,
en verdient een bespreking in het cultuursupplement van de NRC. Zoveel
ongeinteresseerde architectuur rond een plein vindt men slechts zelden.
Verder bleek dat de treinen niet verder reden. Dit hadden wij natuurlijk
moeten weten volgens de pronte en klantvriendelijke NS loketmede-
werkster en of of wij onze fietsen mee konden nemen in de bus naar
Deventer, dat moesten we zelf maar uitzoeken. Na haar  uitvoerig
bedankt te hebben voor deze waardevolle informatie, hebben we maar
eens een geprek aangeknoopt met een vrolijk sigarenrokende buschauffer
en als tabaksgebruikers onder elkaar was gauw geregeld dat fietsen
de 70 km naar Deventer in het ruim van de bus mochten doorbrengen.
Tenslotte in Amersfoort aangekomen en met de auto naar Mierlo vertrokken
Natuurlijk niet op het internet gekeken en de A2 bleek afgezet; dan maar over
Nijmegen, maar als Rijkswaterstaat iets doet dan doen ze het grondig,
ook daar bleken ponten en bruggen gesloten. In elk geval zijn we thuisgekomen.
Ik stop groetjes aan onze Jadid
Bert

`En waar ik op vakantie van heb genoten (en na mij mijn vader en mijn vriend) is het luisterboek:
ALS GORT IN FRANKRIJK – AVONTUREN VAN EEN NEDERLANDSE WIJNBOER.
Dit is een aanrader en ontzettend leuk om naar te luisteren, je luistert de 7 ceedees in een ruk uit!
Toen wij thuiskwamen hebben wij dan ook nog eens de biologische LA TULIPE gekocht en JA!!!! die is ook heerlijk.
Meer info:ilja gort

Dit mailtje ontving ik van mijn vader naar aanleiding van zijn terugreis uit Duitsland.
Ik vind het zo leuk geschreven dat ik het jullie niet wil onthouden; lees, lach, huil en bewonder!

Beste Nynke, dank voor de uitnodiging, we bellen nog wel daarover.
De brieven uit Spanje waren leuk en onderhoudend, ik heb er echt
van genoten. Gisteren zijn we thuisgekomen van de fietsvakantie,
moe maar voldaan. Vooral de reis terug uit Nurnberg naar Mierlo
per openbaar vervoer onderschrijft de stelling dat openbaar vervoer
niet voor watjes is. Het eerste traject moest per glanzende ICE van
de Duiste spoorwegen worden afgelegd. Deze rijden op tijd, maar
staan slechts 90 seconden stil. Om dan binnen deze tijd vier fietsen
plus bagage naar binnen te wurmen valt niet mee. We hebben dan
ook maar tot groot ongenoegen van de conducteur een beroep
gedaan op de rode knop naast de deur teneinde de trein wat langer
staande te houden. In Frankfurt aangekomen vond men het noodzakelijk
om 3 minuten voor het vertrek de volgende trein niet van perron 4 maar
van 21 te laten vertrekken. Wij onmiddellijk op de fiets gesprongen
om deze afstand te overbruggen, hoort natuurlijk niet op een Duits
station, maar ook hier weer op tijd naar binnen. ‘s Nachts nog een
paar kerels de slaapcoupe uit moeten werken, de anderen sliepen ,maar
de volgende dag om acht uur reden wij het Koninkrijk der Nederlanden
binnen en wel te Enschede. De aanblik van de stad was onvergetelijk,
en verdient een bespreking in het cultuursupplement van de NRC. Zoveel
ongeinteresseerde architectuur rond een plein vindt men slechts zelden.
Verder bleek dat de treinen niet verder reden. Dit hadden wij natuurlijk
moeten weten volgens de pronte en klantvriendelijke NS loketmede-
werkster en of of wij onze fietsen mee konden nemen in de bus naar
Deventer, dat moesten we zelf maar uitzoeken. Na haar  uitvoerig
bedankt te hebben voor deze waardevolle informatie, hebben we maar
eens een geprek aangeknoopt met een vrolijk sigarenrokende buschauffer
en als tabaksgebruikers onder elkaar was gauw geregeld dat fietsen
de 70 km naar Deventer in het ruim van de bus mochten doorbrengen.
Tenslotte in Amersfoort aangekomen en met de auto naar Mierlo vertrokken
Natuurlijk niet op het internet gekeken en de A2 bleek afgezet; dan maar over
Nijmegen, maar als Rijkswaterstaat iets doet dan doen ze het grondig,
ook daar bleken ponten en bruggen gesloten. In elk geval zijn we thuisgekomen.
Ik stop groetjes aan onze Jadid
Bert